Werkbezoek Israël najaar 2011

(De foto's staan in willekeurige volgorde bij de tekst)

Dick en Joke Ponsen hebben in november jl. verschillende families van ons adoptieproject bezocht. In het verslag worden bij sommige families gefingeerde namen gebruikt vanwege privacy.

Jakob lag in het ziekenhuis en die hebben we daar in het ziekenhuis opgezocht. Hij kon niet meer zelf ademen, heeft ALS, en sinds de dag van ons bezoek werd hij geholpen om zelf weer een beetje te eten.  Vanwege een opening in de hals kon hij niet goed meer praten, maar communiceerde toch goed met Nechama. Zijn ogen lieten ons weten dat hij het bezoek op prijs stelde. Nechama maakte hem nog erg trots om hem iets te vragen over een Bijbeltekst. Jakob is gelovig. Zijn vrouw niet. Hun zoon is orthodox geworden. Hoewel Jakob ernstig ziek is, heeft hij nu toch rust gekregen om te sterven.
Wat een troosteloze toestand daar in het ziekenhuis.
Zijn vrouw hebben we thuis opgezocht. Zij heeft kanker en is aan beide borsten en lymfeklieren geopereerd. Is ook ernstig ziek en zij liet Nechama weten dat zij misschien nog wel eerder sterft dan haar man. Ze heeft geen geld voor een taxi om haar man te bezoeken in het ziekenhuis. Zij heeft geen mogelijkheid gehad om Ivriet te leren, vanwege de zorg eerst voor haar ouders en daarna voor haar kleinkinderen. Dat maakte haar erg verdrietig, want nu Jakob in het ziekenhuis ligt, kan zij zich niet redden met de taal. Hun appartement is overgegaan naar een andere eigenaar en de huur is opgezegd. Maar ze mochten nog wel eventjes blijven, maar wonen nu zonder een contract. De huur is ook hoger geworden: eerst € 200,-- per maand, toen gezakt naar € 100,-- per maand. Het gezin moet ook zelf reparatiekosten voor het lekkende dak betalen. Stom, maar in het huurcontract stond dat ze daar zelf voor moesten opdraaien.
Foto’s samen bekeken van de kinderen en kleinkinderen.
Droevig geheel.

Sonja  is een weduwe van 73 jaar en is vijf jaar geleden vanuit Moskou naar Israel gekomen. Ze heeft haar leven lang hard gewerkt, sinds twee jaar is ze erg ziek, een circulatie stoornis waardoor zij altijd duizelig is. Zij is daardoor aan bed gebonden. Een keer per week bezoekt Nechama haar en helpt haar met de badbeurt. Zij woont in een flat samen met haar zoon die gescheiden is. Haar dochter met haar man wonen sinds een half jaar ook bij haar in. Hier is de nood erg hoog, omdat schoonzoon verslaafd is aan de alcohol en de zoon ontzettend veel rookt. Daardoor is het voor Sonja erg moeilijk om haar geld te besteden voor de noodzakelijke uitgaven als huur etc. Er was een enorme achterstand in huur en zij dreigde op het moment van ons bezoek die week haar huisje uitgezet te worden. We hebben financiële maatregelen genomen uit het noodfonds en Nechama heeft in overleg met Sonja het beheer over haar financiën, zodat deze niet meer kunnen worden gebruikt voor alcohol en sigaretten van de kinderen.
Grote nood en eenzaamheid! Het was een ontroerend en triest bezoek. Maar bijzonder om Sonja te troosten dat zij niet alleen is.

Anna & Efraim respectievelijk 47 en 57 jaar zijn ingenieurs uit Moskou. Efraim heeft 9 jaar moeten wachten op een uitreisvisum, waarvan hij 2 jaar in gevangenissen en kampen heeft moeten doorbrengen, omdat hij leider was van een groep onderwijzers die Hebreeuwse les gaven in Moskou en omdat hij klassen voor Hebreeuwse les organiseerde in de hele voormalige Sovjet Unie. Zijkwamen in 1988 naar Israël. Ze hebben vijf kinderen, waarvan de jongste drie jaar is. Efraim heeft geen vaste baan, maar werkt steeds op wisselende plaatsen. Vaak heeft hij een part-time baan. Nu is hij helaas al meer dan een jaar werkloos. Dat was een blij bezoek, met hoopvolle, krachtige mensen, die hun bestaan zeker zullen opbouwen in hun nieuwe vaderland, ondanks de leeftijd van Efraim.
We hadden samen goed contact. Efraim bouwt en vertrouwt op de beloften van de Heer.

Golda is dierenarts. Ze kwam begin 2005 naar Israël. Zij is gescheiden en woont alleen met drie kinderen van 16, 12 en 9 jaar. Zij heeft een baan, maar haar salaris is heel laag. Golda is een grijs, verdrietig muisje. Had ’s nachts gewerkt, dus was doodmoe. En zag er ook doodmoe uit. Golda was enorm blij met de hulp uit Nederland.

Mary is geboren in 1930 en zij komt uit Riga. Zij is erg ziek. Heeft een dochter. Mary komt uit een gezin wat zich bijzonder inzette voor refuseniks (Joden die geweigerd werden om naar Israël te vertrekken). De vader van Mary heeft in het ghetto van Riga gezeten, waar heel veel Joden omkwamen. Haar vader heeft deze massamoord overleefd en is 3 jaar geleden in Israël overleden.
Ook Victoria ontmoet in het huis van de dochter van Mary. Mary vertelde van haar stress als de raketten neerkomen op Ashdod, die haar herinneren aan de oorlog. Ze huilde omdat ze bang was dat de raketten elk moment terug kunnen komen. Na ons bezoek is Mary gevallen en heeft een rib gebroken. Via ons noodfonds komt er nu elke dag wat hulp.
We hebben tijdens ons bezoek naar hun levensgeschiedenissen geluisterd. Na ons bezoek heeft de dochter van Mary nog naar Igor gebeld. Het bezoek had hun energie gegeven om door te gaan. Mary en haar dochter zijn door Finse christenen geholpen bij hun Alliya uit Riga waar ze nog steeds vollof over vertellen.

Irina en Anatoly zijn beide 72 jaar. Zij kwamen uit Leningrad (St. Petersburg nu) en werkten daar als onderwijzers. In 1995 kwamen zij naar Israël. Zij moeten van een sociale uitkering leven en hebben daarnaast geen andere inkomsten. Beiden hebben behoorlijke problemen met hun hart. Irina heeft een pacemaker en Anatoly heeft een openhartoperatie gehad.
Een dankbaar, enthousiast stel. Wonen in een klein appartementje, maar stralen toch nog wel energie uit. Ze hebben zich uitgesloofd en eerlijk is eerlijk, Irina kan lekkere dingetjes klaarmaken. Zelfs Dick kon er van smullen. Samen hebben we wat gegevens uitgewisseld. Ook over hun adoptiefamilie hier in Nederland gesproken, die ziek was. En ze leven enorm mee. Ze waren niet blij dat we weer moesten opstappen.

Efim is 80 jaar en Veronica 85 jaar. Beide komen uitLeningrad. Efim was een ingenieur en Veronica een chiropodist. Zij vroegen in 1977 toestemming om naar Israël te vertrekken. Trouwden in 1980 (dus trouwden terwijl zij in de periode waren dat zij geweigerd werden). Zij kwamen in 1989 in Israël.
Vanwege hun leeftijd kregen zij geen werk in Israël. Zij ontvangen een sociale uitkering en vanwege hun leeftijd een subsidie. De zoon van Veronica (uit haar eerste huwelijk en die Rusland eerder kon verlaten) stierf in 1986 in New York. Efim heeft twee operaties gehad in verband met kanker. In 1992 werd een nier weggehaald en in 1998 een halve long. Veronica heeft in 1994 een hartoperatie gehad en in 2007 twee lichte herseninfarcten waardoor zij problemen heeft met lopen.
Ze hebben veel medicijnen nodig, zodat zij moeten bezuinigen op hun voedsel.
We waren nog maar amper binnen, of Veronica greep mij beet en Efim Dick. Ik heb de hele collectie schilderijen moeten bekijken die Efim gemaakt heeft. En Veronica liet me amper los.
Ook de schilderijen die er niet hingen, maar op de foto stonden, moesten bekeken worden. Zij hebben goed contact met hun Nederlandse familie. Leuk om te horen!

Evgeny & Ira kennen we dus, althans Zjenja. Ira is depressief en dat was goed te zien, hoewel ze wel probeerde te lachen. Moeilijk bestaan, lijkt ons. Ira had ook het één en ander gemaakt wat erg lekker was. Ik vroeg haar het recept en gelijk moest ik avocado’s meenemen, Maar dat heb ik haar uit het hoofd gepraat, want het duurde te lang voordat we weer in Nederland terug zouden komen. Het weerzien met Zjenja was fijn. Zjenja raakt niet uitgepraat over zijn bezoek in Nederland bij onze familie-ontmoetingsdag.

Inna was hartelijk. Sprak natuurlijk veel over Lidya, haar dochter die violiste is en over haar concerten. We hebben het trouwalbum gezien. Het was een gezellig bezoek en Inna vond het heerlijk haar verhalen over haar dochter met ons te delen!

Joke Ponsen, secretaris

© 2006 Stichting Nachamoe, Alle Rechten Voorbehouden.